– Futbola sevgi sizdə haradan yarandı?

– Uşaqlıqdan. Kiçik yaşlarımdan atam bizi həmişə “Kəpəz”in oyunlarına aparırdı. İli dəqiq yadıma gəlməsə də, “Kəpəz”in Rusiyanın ÇSKA klubu ilə matçını stadiondan izləməyimiz yadımdadır. Təxminən ötən əsrin 80-ci illəri idi. Özüm də uşaq ikən tez-tez küçədə futbol oynayırdım.

– Bəs nə vaxtsa futbolçu olmaq istəmisiniz?

– Xeyr. Bizim yanımızda sovet vaxtı çox məşhur olan məşqçi var idi. Söhbət hamının “Dyadya Kostya” kimi tanıdığı Kostantin Abramenkodan gedir. Dostum olan sinif yoldaşım futbola onun yanına yazılmışdı. Mən isə bu idman növünü sevsəm də, özümü futbolçu kimi görmürdüm. Amma qapıda yaxşı dayanırdım. Bəlkə də uğur qazana bilərdim, lakin bunun üçün motivasiya lazım idi. Futbolu seçməməyim ilə bağlı peşmanlığım yoxdur. Lap ölkənin ən yaxşı qapıçısı olsaydım, nə qədər məşhur olacaqdım? Nəzərə alsaq ki, 50 yaşım var, karyeramı 2005-ci ildə başa vuracaqdım. O dönəmdə ciddi uğur qazanmayacaqdım. Elə həmin sinif yoldaşım da futbolu yarımçıq bitirdi.

– Həmin dövrdə “Kəpəz”də ən sevdiyiniz futbolçu kim olub?

– Hamısı. Bütün oyunçuları tanıyırdım. 1 nömrə Xaliq Qafarov, 10 və 11 nömrələr İmamyar ilə Yadigar Süleymanovlar, 9 nömrə Ceyhun Tanrıverdiyev, 7 nömrə Mahmud Qurbanov, 3 nömrə Cavid Əliyev. Asif Əliyevin isə vida matçında olmuşam. Ləqəbi də “Taxtabaş” idi (gülür).

– “Kəpəz”in çempion olduğu dönəmi necə dəyərləndirirsiniz?

– Mən o vaxt “Kəpəz”in fan-klubunda idim. Biz “İkarus” markalı avtobusla Bakıya gəlirdik, komandanı dəstəkləyirdik, sonra Kürdəmirdə kolbasa-çörək yeyib Gəncəyə qayıdırdıq.

– “Kəpəz”in hazırkı hala düşməsi sizə necə təsir edir?

– Həddindən artıq pis. Azərbaycanın ikinci böyük şəhərinin klubu bu vəziyyətə düşməməli idi. “Kəpəz” elə-belə komanda olmayıb, vaxtilə SSRİ yüksək liqasında mübarizə aparıb, müstəqillik illərində isə 3 dəfə çempion və 2 dəfə ölkə kubokunun qalibi olub. Sonra isə yavaş-yavaş eniş başladı. Təbii ki, sponsorla bağlı məsələdir. Pul olmayandan sonra uğur qazanmaq qeyri-mümkündür.

– İndiki “Kəpəz” haqda nə deyə bilərsiniz?

– Çox zəifdir. Bu mövsümün ilk turunda dostlarımla birgə “Kəpəz”in “Sabah”la matçına baxmağa getdik. Klubun idarə heyətindən olan biridir. Deyirdi ki, görürsən, gül kimi oynayırıq, qol vura bilmirik. İstədim cavab verim ki, vallah, gül kimi oynamırıq. “Sabah” ikinci heyətlə meydana çıxmışdı. İkinci hissədə əsas “11-lik”dən 3-4 futbolçunu buraxdılar və iki qol vurdular.

– Avqustun 31-də Qərb derbisi olacaq. “Kəpəz” yenilənmiş stadionunda ilk oyununa çıxacaq. Ora getməyi planlaşdırırsınız?

– Çalışacağam. Belə bir planım var, ancaq imkan olub-olmayacağını bilmirəm. Getməyi çox istəyərdim. Dəvət də ediblər, mənim də ürəyim istəyir.

– Masazırda yaşayırsınız. “Sabah”ın ev matçlarına tez-tez gedə bilirsiniz?

– 2015-ci ildə Masazıra köçdüm. Ora çox xoşuma gəlir, havası da yaxşıdır. 2 il sonra isə “Sabah” klubu yaradıldı. Cənab Prezident stadionunun açılışında olanda mən də orada iştirak etmişəm.

– “Sabah”ın Çempionlar Liqasının əsas mərhələsində bircə oyununu Masazıra salsalar, oranın yolları düzələcək?

– Əslində, bunu sosial şəbəkə hesabımda sarkazmla yazmışdım. Yəni bəlkə heç olmasa onda düzəltdilər. Çünki hansısa əlamətdar hadisə olanda belə problemlərə fikir verirlər. İstəməzdim ki, avropalıların qarşısında biabır olaq. Çox təəssüf ki, “Sabah” Çempionlar Liqasında Masazırda oynamayacaq. Hələ “Qarabağ” da Konfrans Liqasının Liqa mərhələsinə düşsəydi, Tofiq Bəhramov adına Respublika stadionunun ot örtüyü çox yüklənəcəkdi.

– Başqa bir paylaşımınızda qeyd etmişdiniz: “O ki imkan vermədiniz e “Turan Tovuz”a, ona görə də futbolumzun “Sabah”ı yoxdur”. İndi də belə düşünürsünüz?

– Təbii ki, futbolumuzun “Sabah”ı var, amma bu ifadədə “sabah” sözünü biz hansı formada anlayırıq? Bu gün klubumuz Çempionlar Liqasının əsas mərhələsinə yüksəlirsə, futbolumuzun sabahı var. 30 il əvvəl bunu yalnız yuxuda görə bilərdik, bu gün isə “Sabah” pley-offun ilk matçında səfərdə 1:2 hesabı ilə məğlub olanda belə, biz artıq narahat oluruq. Deyirik ki, niyə uduzdu, qalib gələ bilərdi. Əlbəttə, bu, artıq inkişafımız, uğurumuzdur.

– “Sabah”ın bu yüksəlişini nə ilə əlaqələndirirsiniz?

– “Qarabağ”ın inkişafı ilə. “Sabah” da bundan nümunə götürdü.

– “Qarabağ”ın çıxışı barədə nə deyə bilərsiniz? Bu klub sizə doğma gəlir?

– Əlbəttə, lakin “Qarabağ”a yalnız avrokuboklarda azarkeşlik edirəm. Daxili turnirlərdə isə bu komandanı dəstəkləmirəm, çünki “Kəpəz”in əbədi rəqibi olub. Elə “Neftçi” və “Turan Tovuz” da. “Kəpəz” mənim üçün prioritet, bir nömrədir. “Turan Tovuz”u da çox xoşlayıram.

– Ancaq Qərb derbisində prinsipiallıq var…

– Bilirsiniz, həm “Kəpəz”in, həm də “Turan Tovuz”un yaxşı nəticələr əldə etməsini istəyirəm. Onların uğurlarına sevinirəm, çünki bu, bizim regionun klublarıdır. Sözügedən məsələdə prinsipial mövqe tutmuram.

– “Neftçi”nin illərdir bu vəziyyətdə qalması bir futbolsevər olaraq sizi məyus edir?

– “Neftçi” vaxtilə çoxlu titullar qazanıb, amma indi daha yaxşı komandalar olduğu üçün 2-3-cü yerlərdədir.

– Millimizin uğursuz nəticələri barədə nə düşünürsünüz?

– Mənə elə gəlir ki, uşaq futbolundan başlamaq lazımdır. 30 il əvvəl bu məsələyə fikir verilsəydi, indi hər şey daha yaxşı olardı. Mahir Emreli, Nəriman Axundzadə kimi futbolçularımız daha parlaq çıxış edərdi. Lakin bu məsələyə diqqət ayıran olmadı, uşaqlar elə başlı-başına oynadılar. Düzdür, Braziliyada da belə oynayırlar, ancaq təbii ki, onlarla bizimkilər arasında böyük fərq var. Uşaq futboluna mütləq diqqət ayrılmalıdır. Bu gün bünövrəsi qoyulsa, 20 ildən sonra çox istedadlı oyunçularımız olacaq.

– Sizcə, uşaq futbolumuzun bu səviyyədə olmasının səbəbi nədir?

– Bilmirəm, bu haqda tam məlumat yoxdur. Yəqin ki, mütəxəssis çatışmazlığı və ya inkişafa maraq yoxdur. Böyük futbolda Avropadan mütəxəssislər gətirilirsə, deməli, bunu uşaq futbolunda da etmək mümkündür.

– Bəlkə uşaq futbolunda bunu etmək daha çətindir?

– Yox, niyə çətin olsun ki? Seleksionerlər yaxşı işləməlidirlər. Dünyada istedadlı azyaşlı futbolçular tapılırsa, bizdə də belələri var. Arada “TikTok”da 10-12 yaşlı uşaqların necə oynadığını görürəm. Onların inkişafı üçün bizdə şərait yoxdursa, başqa ölkələrə göndərmək lazımdır. Bu da maliyyə tələb edir.

– Yuxarıda Axundzadənin adını çəkmisiniz. Paylaşımlarınızdan birində qeyd etmişdiniz ki, Nərimanı tanımıram, amma qıraqdan tapşırılmış qabiliyyətsiz insana bənzəyir.

– Hansısa matçın gedişatında yazmışdım. Nəriman 2024-cü ildə “Braqa” ilə oyunda “Qarabağ”ı Avropa Liqasının 1/8 finalına aparan qolun müəllifi olub, bunu danmaq olmaz. Lakin futbolda və ümumiyyətlə idmanda səni bu gün alqışlayırlar, sabah yıxılan kimi tənqid edirlər. Səhnə də elədir.

– Sizə elə gəlmir ki, Nərimanı buradan küsdürdülər? Məsələn, “Ayaks”la matçın ikinci hissəsində meydana çıxdı və sonra çox  tənqid olundu.

– Axı oynaya bilmədi. Qurban Qurbanov ona şans verdi də.

– Bəzi azarkeşlər yazırlar ki, Nərimanı küsdürdülər, o da ABŞ-yə getdi…

– Adam küsəndə ABŞ-yə yollanır? (gülür) Kaş mən də küsəndə ora gedərdim.

– Bir də də “Olar ki, Mahir oynamasın?” yazmışdınız…

– Bu, aktual paylaşımlardır. Həmin vaxt bu futbolçuların oyunu alınmayıb.

– Emrelinin Avropada tez-tez klub dəyişməsini necə dəyərləndirirsiniz?

– Bilirsiniz, nəyi müşahidə etmişəm? Biz sanki ərköyün uşaqlarıq. Emreli ilə Axundzadə Avropa və ABŞ-yə getdilər. Biz isə heç kimi bəyənmirik. Bəlkə də qıraqdan belə görünür, ancaq əslində necə olduğunu bilmirəm.

– Anar Mədətovla münasibətləriniz var? Mahirlə bağlı nə fikirləşir?

– Yaxşı münasibətlərimiz var. Atasıdır da, hərdən studiyasına gedəndə deyir ki, bu gün oğlum oynayır. Oturub matça baxırıq. Təbii ki, həyəcan keçirir, azarkeşlik edir.

– Gürcülər tək futbolda bizə dərs vermirlər. Düzdür, SSRİ dönəmində Gürcüstanın bizimlə müqayisədə daha böyük futbol ənənələri, daha yaxşı oyunçuları olub. Amma bizim potensialımız ümumən daha yüksəkdir. Buna baxmayaraq, gürcülər sanki inkişafa meyilli oldular, biz isə yox…

– Bəli, gürcülər özləri inkişaf etmək istəyirlər. Bir də var ki, bunu istəməyəsən. Məsələn, Emreli ilə Axundzadə bunu istəmirlər. Məqalə oxudum, ABŞ-də Nərimana fiziki hazırlığının yaxşı olmadığı, daha çox məşq etməli olduğu deyilib, o da klubdan ayrılıb. Bu təzyiqə dözmürlər. İndi isə Xviça Kvaratsxeliyaya bax. Onların mentaliteti fərqlidir. Gürcülərin Şota Arveladze kimi futbolçusu olub, “Ayaks”da çıxış edib. Bizimkilər haradadır? Mahir Polşanın “Rakuv” klubunda, Nəriman isə ümumiyyətlə Türkiyə “Erzurumspor”una keçdi…

– “Turan Tovuz”un oyunları tez-tez hakim səhvləri ilə yadda qalır. Elə özünüz də yazmışdınız ki, AFFA-nın bu kluba göstərdiyi münasibət düşmənçilikdən başqa nə deməkdir?

– Ötən mövsüm “Turan Tovuz” avrokuboklara vəsiqə qazandı, AFFA isə UEFA-dan gələn məktubla bağlı kluba vaxtında məlumat vermədi. İnanmıram ki, “Turan Tovuz”un özündə səhlənkarlıq olub. AFFA klubu xilas edə bilərdi. Ya da bu mövsüm “Turan Tovuz”un “Şamaxı” ilə oyununda sayılmayan qolu… Əslində, AFFA-nın vəziyyətdən çıxmaq üçün kifayət qədər alibisi var. Çünki görüntü olaraq topun qapı xəttini keçməsi iri planda göstərilməmişdi. Hərçənd qıraqdan görüntülər var, ancaq artıq gecdir. Lap deyək ki, AFFA sonradan səhvini qəbul etsəydi, nə dəyişəcəkdi? “Turan Tovuz”un birbaşa 2 xalını “yedilər”.

– Ümumiyyətlə, bir rejissor kimi Azərbaycan Premyer Liqasının çəkilişi hansı səviyyədədir?

– Yaxşıdır. Mən televiziyada fəaliyyətə başladığım 2002-ci ildə indiki çəkilişi yalnız arzulaya bilərdik. Kanal rəhbərliyinə 7-8 kameranın lazım olduğunu söyləyirdik. Bu sayda avadanlıq ya olmurdu, ya da başqa verilişlərdə istifadə edilirdi. İndi isə oyunlar 7-8 kamera ilə çəkilir. Sadəcə rejissorun və operatorun səhlənkarlığı var, bu cür epizodları görməlidirlər. Sizə bir hadisəni danışım. O vaxt ANS kanalında operator var idi, dostumuz idi. “Simurq”un matçını çəkmək üçün Zaqatalaya getmişdilər. 2:0 hesabı qeydə alınsa da, onun kamerasında 0:0 idi, yəni qolları çəkməmişdi (gülür). “Turan Tovuz” – “Şamaxı” matçında da həmən səhlənkarlıq oldu.

– Özünüz səyyar televiziya stansiyasında hansısa oyunun rejissoru olmusunuz?

– Səyyar televiziya stansiyasında çox işləmişəm. Peşəkar deyil, media futbolunda olmuşam. Peşəkar idmana gəlincə, voleybol üzrə Azərbaycan çempionatının matçında. Orada çətin heç nə yoxdur. Sadəcə hamı öz tapşırığını bilməli və gedişatda operativ olmalıdır. Elə operator da bu sözdən götürülüb. Yəni ki, cəld olmalısan.

– Azərbaycan futbolu haqda film çəkmək istəyərdiniz?

– Belə bir ideyam yoxdur, amma niyə də olmasın? Maraqlı hekayə fikirləşmək olar. Əsasən ABŞ filmlərində gördüyümüz ssenari, yəni hansısa komandanın qələbəsi haqda. Azərbaycanda da bunu etmək mümkündür.

– Sizə bununla bağlı heç vaxt müraciət edən olmayıb? Məsələn, Qurban Qurbanova həsr edilmiş “Stadionlar səssiz olanda” filmi çəkilib.

– Kiminsə haqqında çəkilən film və bədii film başqa şeylərdir. Yox, mənə müraciət edilməyib. 2000-01-ci illərdə “Space” kanalında rəhmətlik Ramiz Hüseynzadə ilə “Futbol+Qol” verilişimiz var idi. “Şəfa”nın Azərbaycan Kubokunun qalibi olduğu il idi. Ramiz verilişin yaradıcısı və aparıcısı, mən isə müxbir idim. Komandalar haqda maraqlı süjetlər hazırlayırdıq.

– Bəs Azərbaycan futbolu haqda sənədli film çəkərdiniz?

– Böyük məmnuniyyətlə. Ümumi hadisəni qurmaq üçün dramaturji xətt lazımdır. Yəni əvvəl problemi, sonra isə həllini göstərirsən. Mən də bu mövzuda çəkərdim. Məsələn, uşaq futbolundakı problemləri işıqlandırardım. Ancaq əvvəlcə bu sahəni dərindən araşdırardım, çünki tam məlumatım olmalıdır. Elə-belə “film çəkərdim” deməklə deyil.

– Bu yaxınlarda belə bir paylaşım etmisiniz: “Atletikanın inkişafı naminə yeni əməkdaşlıqlara doğru”. Orada sizin işiniz nə olacaq?

– Şükran Soltanovu bloqçu olaraq, həmçinin bizim komandanı dəvət etdilər. Bilirsiniz ki, Azərbaycanda atletika bir qədər az inkişaf edib. Uşaqları buna cəlb etmək üçün reklam xarakterli mövzularda çəkilişlər oldu. Hər bir rayonda olacaq, 13-16 yaşlı uşaqları göstəririk. Məsələn, Göygöldə çəkiliş oldu. Göstəririk ki, uşaqlar yarışlarda iştirak edə bilərlər. Növbəti seleksiya Astara, Quba və Qusarda olacaq. Hər ay mütəmadi nəzərdə tutulub. Azərbaycan Atletika Federasiyası bizim simamızdan istifadə edərək uşaqları cəlb edirlər.

– Sizcə, atletika Azərbaycanda perspektivli sahədir?

– Məncə, bəli. Nazim Babayev, Ramin Quliyev kimi idmançılarımız var. Onsuz da dünyada atletika ilə məşğul olan 100 nəfərin 90-ı uğur qazanmır. Bizdə isə bu idmançıların 2-3 faizi bunu bacarırsa, nailiyyətdir. Amma daha çox ola bilər, çünki bizim uşaqlarda bu potensial var. Ola bilsin, futbolda belə potensialımız yoxdur, lakin atletika və güləşdə yaxşıyıq.

– Azərbaycanda komanda idman növləri axsayır. Bu nə ilə bağlıdır?

– Bu, psixologiyadan da irəli gələ bilər. Ancaq mən psixoloq deyiləm ki, bu barədə dəqiq danışım. Bunun cavabı məndə deyil.

– Bəs kinoda belə bir problem var?

– Kinoda da belədir. Zəncir kimidir: kollektivdə bir bənd düz işləməsə, qırılacaq. Elə futbolda da hansısa oyunçu ötürmə edə və ya qol vura bilməsə, eyni hal yaşanır. Amma gürcülərdən fərqli olaraq, kinomuzun dünya səhnəsinə çıxa bilməməsinin səbəbi kollektiv deyil. Bizim məktəbimiz və mentalitetimiz başqadır. Gürcülərdə Avropa təfəkkürü 60 faizdirsə, bizdə 40 faizdir. Dünya miqyasında kinemotoqrafiya düşüncəsi də təxminən belədir. Düzdür, biz “Nəsimi” və “Babək” kimi filmləri çəkmişik, lakin bunu Avropa deyil, özümüz üçün etmişik. Əslində, gənc azərbaycanlı rejissorların Kann Festivalında nümayiş etdirilən filmləri var. Sadəcə biz tammetrajlı filmlərdən yapışmışıq. Lakin elə dərin düşüncəli rejissorlarımız var ki, qısametrajlı filmləri mükafatlar qazanıb.

– Deyirsiniz ki, festivallara gedirlər, mükafatlar alırlar, özüm də bu xəbərləri oxuyuram. Ancaq çəkdiyi filmlər dünya kinoteatlarını “gəzmir”, əsas problem budur…

– Çətindir də. Hər şey artıq çəkilib. Yeni nəyisə kəşf etmək üçün istedad lazımdır. Məsələn, Kventin Tarantino tərsinə film çəkməyi kəşf etdi. O, ayrı istedaddır.

– Yazmışdınız ki, Yaponiyanın karate məktəblərində Rafael Ağayevin şəkilləri asılıb. Ona niyə bizim ölkədə lazımi dəyər verilmədi?

– Belə deməzdim. Dövlətin ona nə qədər dəstək göstərdiyini deyə bilmirəm, amma xalq Rafaelə layiq olduğu dəyəri verib. Çox sevilən insandır. Sosial şəbəkələrdə Yaponiya məktəblərində Rafaelin şəklinin Brüs Li ilə yan-yana asıldığını gördüm. Bu, adi bir şey deyil. Rafael o qədər dünya şöhrətlidir ki, hər sahədə əllərdə gəzdiriləsi insan olmalıdır. O, çox nadir, istedadlı idmançılardan biridir.

– Rafael ilə münasibətləriniz var?

– Dostumuzdur. Mənə elə gərlir ki, hamının dostudur.

– Lakin yenə də bizdə sanki hətta böyük uğurlar qazanan idmançılara futbolçularımız qədər dəyər verilmir, yalnız müəyyən vaxtlarda yada düşürlər…

– Futbol daha çox göz qabağındadır. Bu dəqiqə 10 nəfərdən Çempionlar Liqasının nə vaxt başlayacağını və güləş üzrə son Avropa çempionatının harada keçirildiyini soruş. İkinci sualın cavabını 1 nəfər bilər, ya yox… Ancaq Olimpiadada Hacı Əliyevə necə azarkeşlik edirdik. Deməzdim ki, az yada düşürlər. Bəlkə də onlarla daha çox ünsiyyətdə olduğuma görə mənə elə gəlir. Hər bir idmançını, bütün güləşçiləri görəndə qucaqlayıb bağrıma basıram. Onları özümə doğma kimi bilirəm. Sadəcə futbol daha çox gündəmdədir.

– Yeri gəlmişkən, Kriştianu Ronaldonun Tiflisi “Dinamo”sunun Futbol Akademiyasının açılışındakı fotolarını gördünüz? 10 il sonra nəticə verdi.

– Hə, Kvaratsxeliya da orada idi.

– “Düzdür, sizin vecinizə də deyil, amma hər dəfə millinin çıxışında siz böyük hərflərlə yada düşürsünüz” – bunu yəqin ki, AFFA-ya ünvanlamısınız?

– Hə. Böyük hərflərlə “ürəksiniz” (gülür).

– Sizcə, Azərbaycanda güclü futbolçuların üzə çıxmamasında günahı AFFA-da görmək olar?

– Bilirsiniz necədir, hər şeyin başında kimsə durmalıdır. Məsələn, uşaq pis hərəkət, şuluqluq edəndə valideynini çağırırlar. Futbolun da başında AFFA dayanıbsa, başqa kimə deyilməlidir?

– Bəs klublar futbolçu yetişdirməkdə maraqlı deyilsə, AFFA buna qarışmalıdır?

– Niyə qarışmalı deyil ki? 2024-cü ilin dekabrında Messi Bakı Kristal Zalında keçirilən tədbirə gəlmişdi. Amma hansısa futbol akademiyasının açılışına gəlsəydi, 9 il sonra bizim Kvaratsxeliyamız üzə çıxa bilərdi. İnsan buna yanır, başa düşürsünüz? Gürcü futbolçular Avropada oynamağa, özlərini göstərməyə can atırlar. Bizimkilər isə bir müddət sonra ölkəyə qayıdırlar. Günah təkcə AFFA-da deyil, bizim özümüzdə də çox şey var. Xarakterimiz belədir, nə edə bilərik?

TAHİR MİRZƏ

Futbolinfo.az xəbər verir ki, Rusiya əsilli futbolçu uşaqlıq arzusu olan Çempionlar Liqasının Liqa mərhələsinə vəsiqə qazanmalarından danışıb.

– “Sabah”ın “Hapoel”lə oyunu əsl dəlilik idi?

– Həqiqətən də, dəli-dolu oyun idi! Matçın gedişində 0:1 və 1:2 hesabı ilə geridə idik. “Hapoel” yaxşı komandadır, son üç ildə ikinci dəfə pley-off mərhələsində oynayırdı. Onların təcrübəsi daha çox idi. Bizi də analiz etmişdilər. Riskli hücum futbolu oynamağı sevirik və buna görə bir qədər cəzalandıq. Amma problem olmadı, işi sona çatdırdıq. Bilmirəm niyə, amma meydana ehtiyat oyunçular skamyasından daxil olanda hər şeyin yaxşı olacağına əmin idim. Komandadakı hər bir oyunçuya inanırdım. Heç bir şübhəm yox idi ki, onları sonda sıxışdırıb nəticəni öz xeyrimizə dəyişəcəyik.

– Amma razılaş ki, ikinci qolu çox gülməli şəkildə buraxdınız.

– Matçdan sonra bununla bağlı zarafatlaşırdıq. Mənim üçün Stas Pokatilov Qazaxıstan futbolunun əfsanəsidir. O, uğurumuzda çox böyük rol oynayıb. Belə məqamlar bəzən qarışıqlıq zamanı baş verir. Lepinitsa ilə Stas bir-birlərini düzgün anlamadılar və nəticədə kuryoz qol alındı. Birinci qol da əslində heç nədən oldu. Bizim oyun üslubumuz risklə bağlıdır. Məşqlərdə daha çox işləməli, keyfiyyətimizi artırmalıyıq. Bu, normaldır. Komanda işi həm də ondan ibarətdir ki, tərəfdaşının səhvini birlikdə düzəldəsən. Futbolun gözəlliyi də bundadır: burada həmişə komanda qalib gəlir — əgər sən Messi deyilsənsə…

– Ssenari baxımından bu, karyerandakı ən çılğın oyun idi?

– Hələlik, bəli. Əlavə edilmiş dördüncü dəqiqədə qol vuranda sanki hər şey yavaş çəkilişdə baş verirdi. Videoda da görünür ki, mən hamı kimi dəli kimi sevinməyə qaçmıram. Uşaqlar qaçdılar, mən isə sanki donub qalmışdım. Elə bil gerçək həyatda yuxu görürdüm. Həmin qol bizə əlavə güc verdi. Əlavə vaxtda standart vəziyyətdən topu cərimə meydançasına göndərəndə uzaqdan mənə elə gəldi ki, Orfe Mbina topu qapıdan kənara vurdu. Sonra baxıram ki, hamı qaçır, mən isə nə baş verdiyini anlamıram. Cəmi 15 dəqiqə ərzində iki dəfə sanki dünya gözlərimin qarşısında dayandı. Yalan demirəm! Final fitindən sonra isə rahatlıq və göz yaşları gəldi. Özümə söz vermişdim ki, Çempionlar Liqasında oynayacağam. İki il bu məqsədə doğru getdim. Və nəhayət, buradayam!

– Sən həm də qoldan əvvəlki hücumda iştirak etmisən?

– Bəli, ikinci hissədə də topu Orfeyə ötürdüm, o isə Umarali Rahmonaliyevə verdi və o, topu tora göndərdi. Oyunun sonlarında Mikelsə ötürmə verdim, o da vəziyyəti həll etdi. Müasir futbolda buna da assist yazırlar. Beləliklə, iki məhsuldar və bir qoldan əvvəlki ötürməm oldu. Uşaqlar zarafatla deyirlər ki, sən hokkeyçi olsaydın, NHL-də oynayardın. Hücumlar qurmağı sevirəm, bu mənə xoşdur. Ona görə də qoldan əvvəlki ötürmələrim çox olur.

– Bundan əvvəl keçirilən 7 oyunda start heyətində başlamışdın. Niyə çərşənbə axşamı sonradan meydana daxil oldun?

– Oyundan əvvəl məşqçi mənə yaxınlaşıb dedi: “Onlar bizi diqqətlə analiz ediblər. İlk dəqiqələrdən sürətli, çox qaçan futbolçuları meydana buraxacağıq ki, onları yoraq. Sən isə mənə ikinci hissədə, “Hapoel” yorulub gücdən düşəndə lazım olacaqsan”. Məşqçinin qərarını normal qarşıladım və sonda bu addım özünü doğrultdu. Uşaqlar onları həqiqətən də çox yordular. Mən və Abdulla Xaybulayev meydana çıxanda dərhal hiss etdik ki, sürətdə bizə uduzurlar. Abdulla onların futbolçusuna ikinci sarı vərəqəni aldırdı, mən isə cərimə zərbəsindən topu cərimə meydançasına göndərdim və qol vurduq.

– Məşqçinin planı işə yaradı?

– Yüz faiz! Bu taktiki gedişdə üstünlük bizdə oldu.

– Azarkeşlər oyunun sonunda böyük coşğu yaşayırdılar?

– Aman, nə səs-küy vardı! Tellur Mütəllimov iki oyunun ümumi hesabını bərabərləşdirəndə tribunada ağlasığmaz mənzərə yaranmışdı. Bir anda ölkədə hamı “Sabah” azarkeşinə çevrildi (gülür).

– Bəs oyundan sonra nə baş verirdi?

– Əsl ajiotaj idi! Soyunub-geyinmə otağında müxtəlif mahnılar səslənirdi – rusca, fransızca. Bayram edirdik, oxuyur, rəqs edirdik. Mən “Ruki Vverx!” qrupunun mahnısını qoşdum. Bu, mənim Krasnoyarskdakı uşaqlığımdan qalan mahnıdır. Hətta bizim fransızlar bir kəlmə də başa düşmədən mahnıya qoşulmuşdular.

– Azərbaycanda böyük qələbələrdən sonra ikiqat, üçqat mükafat istəmək adətdir?

– Adətdir, amma hələ bu barədə danışmamışıq. Düzünü desəm, buna vaxt yox idi. Sadəcə dincəlir və sevinirdik. Klubumuzun gələn il cəmi 10 yaşı tamam olacaq, amma biz artıq belə bir zirvəyə qalxmışıq! Mükafat məsələsinə gəlincə, düşünürəm ki, buna sonradan qayıdacağıq.

– Gecə necə keçdi?

– Yuxusuz. Adrenalin həddindən artıq idi, ayaqlarım da ağrıyırdı — axı artıq 20 yaşım yoxdur. Bütün ailə yatmışdı, mən isə oyunun icmalına baxır, xəbərləri oxuyurdum. Səhər təxminən saat 08:30-da telefon əlimdə yuxuya getdim. Amma cəmi üç saat sonra uşaqlar məni oyatdılar.

– İki uşağın var?

– Hələlik ikidir: qızımın 6, oğlumun isə 5 yaşı var. Dekabrda üçüncü övladımızı – daha bir qızı gözləyirik.

– Tarixi yenidən yazdığınızı hiss edirsiniz?

– Daha çox “Sabah”ın tarixini yazdığımızı deyərdim. Hər klubun öz tarixi var. Hər şey nağıl kimi alındı: mən ağır bud-çanaq zədəsindən sonra “Sabah”a qayıtdım və həm çempionluğu, həm də kuboku qazandıq! Çempionlar Liqasından əvvəl də heç kim bizə inanmırdı. Deyirdilər ki, ilk mərhələdə, uzağı ikinci mərhələdə mübarizəni dayandıracağıq. Amma əksini sübut etdik — Finlandiya, Danimarka, indi də İsrail çempionlarını mübarizədən kənarlaşdırdıq.

– Rusiyadan səni təbrik edənlər oldumu?

– Murad Musayev, Andrey Lunyov təbrik etdilər. “Zenit”də Andreylə yollarımız kəsişməmişdi, amma “Qarabağ”da keçirdiyimiz yarım il ərzində yaxşı dostlaşdıq. Murad Musayev əsas mərhələdə bizə uğurlar arzuladı və bütün tanışlara salam göndərdi. “Sabah”da hamı Musayevi sevir və qiymətləndirir. Mən də onun futbolçu və insan kimi inkişafımda böyük rol oynadığını bir daha vurğulayaraq təşəkkür etdim.

– “Qarabağ”dan səni təbrik edən oldumu?

– Əlbəttə. Yaxşı dostlarım Şahruddin Məhəmmədəliyev, Bədavi Hüseynov və Mateus Silva məni təbrik etdilər. Hazırda “Axmat”da çıxış edən Romao da yazdı. Azərbaycan millisinin baş məşqçisi də zəng etdi. Hörmət etdiyin və dəyər verdiyin insanların səni təbrik etməsi çox xoşdur.

– Braziliyalı müdafiəçi Noqeyra yəqin indi “Rostov”a keçdiyinə peşmandır?

– Bilmirəm, peşmandır, ya yox, amma bizə onun yeri görünürdü. İqor yaxşı futbolçu və yaxşı insandır. Belə oyunçular klubdan gedəndə adam bir qədər təəssüflənir. Hamı anlayır ki, Rusiya Premyer Liqasında maliyyə şərtləri Azərbaycan çempionatı ilə müqayisədə daha yaxşıdır.

– Siz ötən il “Qarabağ”ın etdiyi uğuru tam olaraq təkrarladınız…

– Belə də demək olar. Artıq iki ildir ki, Azərbaycan klubları Çempionlar Liqasının əsas mərhələsinə yüksəlir.

– Bir il əvvəl Çempionlar Liqasından sözün əsl mənasında bir addımlıq məsafədə dayanmışdın. “Qarabağ”a qarşı incikliyin var idi?

– Düzünü desəm, daha çox əsəb və qəzəb vardı. Axı xatırlayırsınız, o vaxt demişdim ki, indi bərpa olunacağam və Çempionlar Liqasında Sibir ilə Azərbaycanı təmsil edəcəyəm. Təəssüf ki, “Qarabağ” məni heyətə daxil etmədi. Bundan sonra yenidən “Sabah”a qayıtdım. Amma indi artıq bütün mənfi hissləri arxada qoymuşam. “Qarabağ”da çoxlu dostum, yoldaşım qalıb. Necə onlara azarkeşlik etməyim? Onlar da mənim üçün narahat olur, Avropadakı uğurlarımıza sevinirlər. Hətta “Qarabağ”la “Sabah”ın oyunlarından sonra da keçmiş komanda yoldaşlarımın mənə isti münasibətini hiss edirdim. Düşünürəm ki, bir az da mənim üçün darıxırlar (gülümsəyir).

– “Qarabağ” “Benfika” və “Kopenhagen”i məğlub edəndə, “Çelsi”dən xal alanda ziddiyyətli hisslər keçirirdin?

– Artıq hər şeyi sakit qarşılayırdım. Öz üzərimdə işləməli idim. Axı heç kim mənim bərpa olunacağıma zəmanət vermirdi. Deyirdilər ki, belə zədələrdən sonra futbolçular geri qayıtmırlar. Amma mən dayanmaq fikrində deyildim.

– “Mən də orada olmalı idim” fikri heç ağlına gəlmirdi?

– Artıq belə fikirlər yox idi. Amma çempionatda “Qarabağ”la oyuna xüsusi motivasiya ilə çıxmışdım. İlk növbədə özümə sübut etmək istəyirdim ki, həmin səviyyəyə layiqəm.

– Açığı, yayda “Sabah”a qayıdanda Çempionlar Liqası arzunla daxilən vidalaşmışdın?

– Elə deyildi, sadəcə bu barədə düşünmürdüm. Axı “Sabah” heç vaxt ölkə çempionu olmamışdı. Yalnız yaxşı dostum və menecerim Qvanzav Maqomedov mənə deyirdi: “Görəcəksən, hər şey alınacaq və istədiyin kimi olacaq”. Mən inanmırdım, amma Qvanz haqlı çıxdı: həm çempion olduq, həm də kuboku qazandıq. Çempionlar Liqasına yüksələcəyimizi də o, bizə əvvəlcədən demişdi.

– Bəlkə “Sabah”ın məhz sənə ehtiyacı var imiş?

– Yəqin ki, əksinə, mən bu uşaqların sayəsində yenidən çiçəkləndim! Ayrı-ayrılıqda “Sabah”ın rəhbərliyinə təşəkkür etmək istəyirəm. Mənə doğma insan kimi yanaşır və hər zaman kömək edirlər. Ən çətin anlarımda klubun prezidenti Maksud Adıgözəlov həmişə yanımda olub. O, artıq mənim üçün ikinci ata kimidir və mən ona hər zaman hər şey üçün minnətdar olacağam. Allah ona can sağlığı və uzun ömür versin.

– “Sabah” necə oldu ki, “qızıl dubl” etdi?

– Əzmkar və koordinasiyalı iş sayəsində. Bir-birinə bağlı kollektivimiz var. Hücum futbolu oynayırıq. Bütün mövqelərdə peşəkar və keyfiyyətli futbolçularımız var.

– “Sabah”da 36 oyunda 3 qol və 14 məhsuldar ötürmən var. “Qarabağ”da isə 50-yə yaxın matçda cəmi bir qol vurmusan. Bunu nə ilə izah edərdin?

– Mən elə futbolçuyam ki, azadlığı sevirəm. Məni müəyyən çərçivələrə salanda xoşuma gəlmir. Özümü sərbəst hiss edəndə tamam fərqli oynayıram. Mənə daha çox yaradıcılıq, hücumların qurulması yaxındır. Sevimli mövqeyim “10 nömrə” ilə “8 nömrə” arasında olan bir mövqedir. “Qarabağ”ın özünəməxsus sistemi var, bəlkə də mən həmin sistemə uyğunlaşmadım. “Sabah”a isə sanki öz evimə qayıtmış kimi gəldim və hər şey yavaş-yavaş yoluna düşdü.

– Oxumuşam ki, Valdas Dambrauskas kifayət qədər qeyri-adi və faktiki olaraq özünü özü yetişdirmiş məşqçidir…

– Çox güclü məşqçidir. Hər gün yeni nəsə öyrənməyə çalışır. Onun yanaşması və futbola baxışı, detallara və futbolçulara diqqəti mənə çox yaxındır. Öz oyun üslubu var. Dambrauskas rəqibi təhlil edir, amma həmişə öz futbolunu oynamağa çalışır, sadəcə qarşı tərəfin xüsusiyyətlərinə uyğun kiçik düzəlişlər edir. Valdas məşqçi üçün hələ nisbətən gəncdir və düşünürəm ki, onu böyük gələcək gözləyir.

– Hansı dildə ünsiyyət qurursunuz?

– Rus və ya ingilis dilində. Hər iki dili yaxşı bilir.

– “Qarabağ”ın baş məşqçisi ilə sonradan yenidən görüşünüz olmadı?

– Keçən il “Qarabağ”la oyundan əvvəl böyük bir itki yaşadım: bacım vəfat etdi. Onkoloji xəstəlikdən əziyyət çəkirdi… Dəfn mərasimi üçün Krasnoyarska uçdum və hazırlığın iki gününü buraxdım. Oyuna qayıtdım, amma ehtiyatda qaldım. Matçdan əvvəl stadionun daxili hissəsində qarşılaşdıq. Qurban müəllim yanıma gəlib “Başın sağ olsun. Allah rəhmət eləsin”, – dedi. Bu insana qarşı yalnız hörmətim var.

– Doğma bacınız idi?

– Bəli, məndən böyük idi. Svetlana ağır xəstə idi. İki il ona kömək etməyə çalışdım, amma təəssüf ki, bacarmadım. Bu qələbəni və Çempionlar Liqasına vəsiqə qazanmağımızı ona həsr etmək istəyirəm. Əslində, məni futbola gətirən də o olub — dekabrda, 30 dərəcə şaxtada Krasnoyarskdakı idman zalına. Anam bütün həyatı boyu bizi dolandırmaq üçün çalışıb, mənim böyüməyimdə isə bacımın böyük rolu olub. Krasnoyarskda Svetlanın övladları — 21 yaşlı qızı və 10 yaşlı oğlu yaşayır. İndi anam nəvələrinə baxır, mən də əlimdən gəldiyi qədər onlara kömək edirəm.

– Bir il əvvəl demişdiniz: “Sadəcə məqsədlərimə və arzuma doğru gedirəm. Yavaş-yavaş, addım-addım, amma mütləq çatacağam”. İndi həmin an gəlib çatdı?

– Bəli. Mən adi, soyuq Sibirin məhəlləsində böyümüş, bütün həyatı boyu Çempionlar Liqasında oynamağı arzulayan bir oğlanam. Hələ də arzumun gerçəkləşdiyinə tam inana bilmirəm.

– 30 yaşında Avropaya transfer olunmaq gec deyil?

– Əlbəttə, bu da mənim arzularımdan biridir. Amma hadisələrə realist yanaşmağa çalışıram. 30 yaşım var, Avropa pasportum da yoxdur. Məni kim transfer etsin ki?

– Yəqin ki, indi Azərbaycan pasportu ilə Avropaya getmək Rusiya pasportu ilə müqayisədə daha asandı.

– Ola bilər, haqlısınız. Amma bunun üçün milli komandada da yaxşı çıxış etmək lazımdır. Nə etmək olar, əlaqələrimizi genişləndirib nəticələrimizi yaxşılaşdırmağa çalışacağıq. Elə futbolçular var ki, 32 yaşında da top-liqalara transfer olunurlar. Düz deyil? Hər şey mümkündür.

Futbolinfo.az xəbər verir ki, Azərbaycan çempionunun uğurunun memarı maraqlı həyat yolu, hücum futbolu fəlsəfəsi və Avropanın ən güclü komandaları ilə mübarizəyə hazır olması barədə danışıb.

– Litvada “Kim milyonçu olmaq istəyir?” verilişində iştirakınız və bunun məşqçilik karyeranıza başlamanıza imkan yaratması barədə çox danışılıb. Bu, həqiqətən belədirmi? Həmin təcrübə ilə bağlı hansı xatirələriniz var? Əgər o veriliş olmasaydı, yenə də öyrənmək üçün İngiltərəyə gedərdiniz?

– Mən həmin verilişə yarışmaq və yaxşı vaxt keçirmək üçün qatılmışdım. 12 yaşımda peşəkar futbolçu olmayacağımı anlayanda artıq bilirdim ki, futbol məşqçisi olmaq istəyirəm. Daha sonra İngiltərəyə köçmək imkanım yarandı. Ora daha yaxşı həyat qurmaq üçün getdim, eyni zamanda futbol məşqçiliyi yolunda irəliləmək barədə dəqiq planım var idi. Futbolda işləyə və bunu öz peşəmə çevirə bildiyim üçün çox xoşbəxtəm. Həmin veriliş olmasaydı, nə baş verəcəyini deyə bilmərəm. Amma inanıram ki, arzuma çatmaq üçün başqa bir yol tapardım.

– Heç vaxt peşəkar futbol oynamayan məşqçilər qrupuna aidsiniz. Sizcə, bu amil məşqçilik yanaşmanızı necə formalaşdırıb?

– Bunun üstünlük olduğunu deyə bilmərəm. Hələ də düşünürəm ki, keçmiş futbolçular məşqçilik fəaliyyətinə başlayarkən müəyyən üstünlüyə malik olurlar. Onların daha çox tanışı, soyunub-geyinmə otağı ilə bağlı təcrübəsi və futbolçuların hörməti olur. Amma illər ərzində futbol məşqçiliyi çox dəyişib və bu peşə inkişaf edib. Müasir dövrdə futbol məşqçisi sadəcə lider və ya taktiki mütəxəssis deyil. O, fiziki hazırlıq, insan fiziologiyası, psixologiya, menecment, maliyyə və inzibati məsələlər barədə də anlayışlı olmalıdır. Yaxşı təşkilatçı, ünsiyyətcil və analitik olmalı, bəzən hətta aktyorluq bacarığına da sahib olmalıdır. Taktiki bilikləri isə ayrıca qeyd etməyə belə ehtiyac yoxdur.

Bundan başqa, məncə, ən vacib məsələlərdən biri emosional intellektdir. Düşünürəm ki, futbol karyerasını başa vurduqdan dərhal sonra məşqçiliyə başlayan bəzi keçmiş futbolçular bu məsuliyyətlərin hamısının fərqində olmurlar. Heç vaxt futbol oynamayan məşqçilər isə bu çatışmazlıqları hər gün öyrənməklə və özlərini inkişaf etdirməklə kompensasiya edirlər. Mən hər gün daha yaxşı olmaq üçün çalışmışam və indi də çalışıram. Ən böyük qorxum öyrənməyi və inkişaf etməyi dayandırmaqdır.

– İngiltərəyə gedəndə artıq məşqçi olmaq üçün təhsil almağı planlaşdırırdınız?

– Bəli, əlbəttə. İngiltərəyə getdiyim ilk gündən məqsədim futbol məşqçisi olmaq idi. Hər şey mərhələli şəkildə baş verdi. Əvvəlcə dili öyrəndim. Sonra “Level 1” məşqçilik kursuna yazıldım. Ardınca “Level 2” kursunu keçdim. Daha sonra gənclər futbolunda ilk məşqimi keçərək təcrübə qazandım. Sonra peşəkar və ya yarıpeşəkar klubun akademiyasında iş tapmağa çalışdım. Universitetdə idman elmləri və məşqçilik üzrə təhsil aldım. Özümü inkişaf etdirmək üçün mümkün olan bütün kurslara və konfranslara qatıldım. Daha sonra peşəkar futbolda işləmək barədə düşünməyə və plan qurmağa başladım. Bilirdim ki, İngiltərədə bu, mənim üçün çox çətin olacaq. Amma öz ölkəmdə şans əldə edə biləcəyimə inanırdım.

– Futbol fəlsəfənizin əsas prinsipləri hansılardır? Hücuma meyilli və müasir futbol oynadırsınız. Hansı məşqçiləri və komandaları öyrənmisiniz? Sizə kimlər ilham verir?

– Mən qol vurmağı sevirəm. Futbola yanaşmamı bir sözlə ifadə etməli olsam, bu, dominantlıq olardı. Risk etməkdən qorxmuram. Mənim üçün ən ideal nəticə dörd fərqli futbolçunun qol vurduğu və dörd fərqli oyunçunun məhsuldar ötürmə verdiyi 4:3 hesablı qələbə olardı. Belə oyundan sonra soyunub-geyinmə otağını təsəvvür edə bilərsinizmi? Bu səbəbdən də oxşar futbol fəlsəfəsinə malik komandaları və məşqçiləri sevirəm. Zamanla baxışlar dəyişir. Bir vaxtlar Arsen Vengerin “Arsenal”ını, Marselo Bielsanı, Ralf Ranqniki və digərlərini çox bəyənirdim. Digər idman növlərindən də çox şey öyrənirəm. Xüsusilə basketbol, Amerika futbolu, reqbi və buz hokkeyindən. Bəzən düşünürəm ki, futboldan daha çox ideyanı məhz digər idman növlərindən götürürəm.

– Sizi niyə “Litvalı Mourinyo” adlandırırlar? Bu bənzətmə xoşunuza gəlir?

– Düşünmürəm ki, bu ləqəb geniş yayıldı. Ola bilsin ki, bir müddət əvvəl belə deyirdilər. Çünki nə mənim, nə də Joze Mourinyonun peşəkar futbolçu kimi ciddi karyerası olub.

– Avropanın müxtəlif ölkələrində çalışmısınız, çox fərqli yerlərdə işləmisiniz. Bütün bu təcrübələrdən “Sabah”dakı bu inanılmaz macəraya nə gətirmisiniz?

– Müxtəlif ölkələrdə, fərqli ənənələr və mühitlərdə işləmək futbolun mənə karyeram ərzində verdiyi ən böyük hədiyyədir. Bu, həm insan, həm də futbol məşqçisi kimi məni zənginləşdirib. Məşqçilikdə həmişə ilk növbədə futbolçuya yox, insana baxmağa çalışıram. İnsanı anlamadan futbolçunu məşq etdirmək mümkün deyil. Keçmişdə məşqçilər oyunçularla müəyyən məsafə saxlayırdılar. Mənim fəlsəfəm isə onlara mümkün qədər yaxın olmaqdır. “Sabah”da çoxmillətli komandamız var. Müxtəlif ölkələrdə qazandığım əvvəlki təcrübələr futbolçularımı daha yaxşı başa düşməyə və onların inkişaf etməsi üçün düzgün yol tapmağa imkan verir.

– 2017-ci ildə yaradılan “Sabah”ı ölkə çempionluğuna, kuboka və indi də Çempionlar Liqasının əsas mərhələsinə çıxarmısınız. Geriyə baxanda hansı hissləri keçirirsiniz?

– Bu, həqiqətən də, inanılmaz il oldu. Yerli çempionatda son mövsüm Çempionlar Liqasında böyük səs-küy yaradan çox güclü “Qarabağ” var idi. Onlar son 13 ildə 12 dəfə Azərbaycan çempionu olublar və 13 il ardıcıl avrokuboklarda iştirak ediblər. Biz onlardan öyrəndik, onlar bizi daha da gücləndirdilər. Aramızdakı hər oyun taktiki, psixoloji və texniki baxımdan ən yüksək səviyyəli mübarizə idi. Bir mövsümdə çempionluğu, kuboku qazanmaq və Çempionlar Liqasının əsas mərhələsinə yüksəlmək təsəvvürlərdən də kənar bir şeydir. Bu, klubdakı hər kəsin – təmizlik işçisindən tutmuş prezidentə qədər – ağır əməyinin nəticəsidir. Əksər klublar komanda işindən danışır. Amma on fərqli klubda çalışmış biri kimi deyə bilərəm ki, çox az klub bunu həqiqətən həyata keçirir. “Sabah”ın əsas gücü də məhz bundadır: klubdakı hər kəs öz işini görür və hamı eyni istiqamətdə çalışır.

– Çempionlar Liqasında hansı ruhla iştirak edəcəksiniz?

– İlk növbədə özümüzü sınayacağıq və ən yaxşılarla mübarizə aparacağıq. Bu, sadəcə həyəcan deyil, eyni zamanda böyük məsuliyyət və fürsətdir. Bu turnir klubun inkişafı üçün çox vacibdir. Biz həm fərdi, həm də komanda olaraq yalnız inkişaf edə bilərik. Bu fürsətdən maksimum yararlanmaq istəyirik.

– “Qarabağ”ın uzunmüddətli hegemonluğuna son qoymusunuz. Onlar sizin üçün nümunədir, yoxsa sadəcə rəqib?

Məncə, bu rəqabət Azərbaycan futbolu üçün yalnız faydalı ola bilər. Razısınızmı? – “Qarabağ”ın illər ərzində Azərbaycan futbolu üçün etdiklərini sözlə ifadə etmək mümkün deyil. Son 13 ildə 12 dəfə çempion olmaq və ardıcıl 13 il avrokuboklara vəsiqə qazanmaq hər hansı sözdən daha çox şey deyir. Hələ Azərbaycana gəlməzdən əvvəl də “Qarabağ”ı böyük maraqla izləyir, uğurlarının səbəblərini anlamağa çalışırdım. Onlara qarşı keçirdiyimiz hər oyun mənim üçün universitet təhsili ilə müqayisə edə biləcəyim bir öyrənmə prosesi idi. Bu oyunlardan çox şey öyrəndim və bu mövsüm yenidən həmin qarşılaşmaları yaşamağı səbirsizliklə gözləyirəm. Həmçinin düşünürəm ki, Azərbaycan futbolunda rəqabətin artması hamı üçün faydalı olacaq. “Zirə”, “Turan Tovuz” və “Neftçi” kimi ambisiyalarını gizlətməyən, həm sözləri, həm də oyunları ilə bunu göstərən başqa yaxşı komandalar da var. İnanıram ki, Azərbaycan çempionatının gələcəyi yaxşıdır.

– Oyunlar bağlı nə deyə bilərsiniz?

– Çox yaxşı mübarizə apardıq. Avrokuboklara da yaxşı başlamışdıq. “Payde”yə qarşı yaxşı oynasaq da, təəssüf ki, yekunda məğlub olduq. “Şəfa” ilə görüşdə də qalib gəldik, “İmişli” ilə matçda da. Matça yaxşı start verdik. “İmişli”nin nəyə qadir olduğunu bilirdik. Rəqib standart vəziyyətlərdə təhlükə yaradır. Buna da xüsusi hazırlamışdıq. Qol vurdum, amma yenə də fərqlənə bilərdim. Epizodlarım oldu. Təəssüf ki, onları dəyərləndirə bilmədim. Məşqlərdə daha çox çalışıb özümü inkişaf etdirməliyəm.

– Fərqləndiyiniz epizodda qapıya zərbə endirirdiniz, yoxsa fikriniz ötürmə vermək idi?

– Açığı, cərimə meydançasına asma etmək istəyirdim. Lakin top qapıya getdi. Gözəl qol alındı.

– Sizcə, bu, “Ayın qolu” seçilə bilər?

– Bunu mən deyə bilmərəm.

– Mövsümə ardıcıl iki qələbə ilə start verdiniz. “Şəfa” ilə oyun daha çətin alındı, yoxsa “İmişli” ilə?

– Məncə, bu il çempionat daha çətin keçəcək. Yaxşı komandalar var. Hər matç çətin olacaq. Rəqibi ayırd edə bilmərəm. Qarşıda bizi “Neftçi” ilə oyun gözləyir. Həmin matçda da qalib gəlmək üçün əlimizdən gələni edəcəyik.

– Avrokubokları da, çempionatı da nəzərə alsaq, demək olar ki, hər matçda qol vurursunuz. Bunun ardı gələcək?

– Əlbəttə, bunun üçün “Zirə”dəyəm. Rəşad Sadıqovun inamını boşa çıxarmaq istəmirəm.

– Çempionatda şəxsi hədəfləriniz nədir?

– Konkret say deyə bilmərəm, amma məqsədim hər oyunda qol vurmaqdır.

– Təklif gəlsə, Azərbaycan millisində forma geyinərsiniz?

– Bu barədə məndən bir dəfə də soruşmuşdular. Azərbaycan mənim üçün Türkiyə kimidir. Burada çox rahatam. Bakıda özümü İstanbuldakı kimi hiss edirəm. Dil problemi də yoxdur, hamı ilə ünsiyyət qura bilirəm. Məmnun olaram (qol.az).

– Misli Premyer Liqasının ilk turunda “Qarabağ”a 1:3 hesabı ilə məğlub oldunuz. Qarşılaşma ilə bağlı fikirləriniz necədir?

– Hər iki hissədə yaxşı oynadıq. İkinci hissədə müəyyən çətinliklər yaşasaq da, ümumilikdə yaxşı oyun keçirdiyimizi düşünürəm. “Qarabağ” kimi rəqiblə mübarizə aparmaq çətindir. Amma biz əlimizdən gələni etdik.

– Mövsümün ilk turunda “Qarabağ” kimi güclü rəqiblə qarşılaşmağınızı sizin üçün müəyyən mənada əlverişsiz amil hesab etmək olarmı?

– Xeyr, bunu bizim üçün əlverişsiz amil hesab etmirəm. Biz ora yalnız qələbə qazanmaq üçün getmişdik. Başqa heç bir düşüncəmiz yox idi. Yəni rəqibin fərqi yoxdur. Biz qalibiyyət üçün meydana çıxırıq.

– Ümumilikdə, komandanın gələcəyi barədə nə düşünürsünüz? Qarşınıza hansı məqsədləri qoymusunuz?

– Yaxşı komandamız var. Məqsədimiz bu mövsüm mümkün qədər çox oyun qazanaraq yaxşı nəticələr göstərməkdir. Bacardığımız qədər yaxşı çıxış etmək istəyirik. Bu, bizim hədəfimizdir.

– “Sumqayıt”da çıxış etdikdən sonra “Şamaxı”ya keçidi özünüz üçün yaxşı fürsət hesab edirsinizmi?

– “Sumqayıt”da çıxış etməyim burada, “Şamaxı”da tez uyğunlaşmağıma kömək edir. Misli Premyer Liqasına artıq bələdəm. Buna görə də bu keçidi özüm üçün yaxşı fürsət hesab edirəm.

– Növbəti turda “Turan Tovuz”la qarşılaşacaqsınız. Sizcə, bu oyundan qələbə ilə ayrılmaq mümkündürmü?

– Bəli, əlbəttə. İnşallah, meydana qələbə qazanmaq üçün çıxacağıq.

ABBAS

– Azərbaycan Premyer Liqasında debüt etdiniz. Ümumilikdə oyundan sonra təəssüratlarınız necədir? “Zirə”yə 0:2 hesablı məğlubiyyətin səbəbini komandanın təcrübəsizliyində görürsən?

– Bəli, bizim üçün asan oyun olmadı. Düşünürəm ki, bunun səbəblərindən biri də “Zirə”nin artıq daha çox oyun keçirməsidir. Bizim isə demək olar ki, tamamilə yeni komandamız var və futbolçuların bir-birinə uyğunlaşması üçün zamana ehtiyac duyulur. Buna baxmayaraq, oyunda yaxşı məqamlarımız oldu və növbəti matçda məhz bunları davam etdirməliyik.

– Komandanın liqada qarşısına qoyulan məqsədlərə çatacağına inanırsınız?

– Əlbəttə. Düşünmürəm ki, komandada təcrübə çatışmazlığı var. Bir çox futbolçu üçün bu, yeni liqada ilk oyun idi və buna görə narahat olmağa ehtiyac yoxdur. Sadəcə, zamana ehtiyacımız var. Fiziki hazırlığımızı daha da yaxşılaşdırmalı və tətbiq etdiyimiz taktikanı təkmilləşdirməliyik.

– Heyətiniz hansı yerlər üçün mübarizəyə imkan verəcək?

– Yaxşı heyətimiz var. Sadəcə, hazırda bütün parçaların bir-birinə uyğunlaşması lazımdır. Çox çalışmaqda davam etməliyik. Əminəm ki, bunu bacarsaq, liqada hər kəsi təəccübləndirə bilərik.

– “Qarabağ” Konfrans Liqasının pley-off mərhələsində həmyerlilərinizlə – “Tvente” ilə qarşılaşacaq. Bu oyun barədə fikirləriniz necədir?

– Bilirəm ki, “Tvente” yaxşı komandadır və yaxşı futbol oynayır. Ona görə də “Qarabağ” üçün çətin oyun olacaq. Amma “Qarabağ”ın üstünlük əldə edə biləcəyi məqamlardan biri mübarizə gücü ola bilər. Bu, futbolda çox vacib aspektdir və düşünürəm ki, “Tvente”də bu xüsusiyyət bir qədər çatışmır.

– Sizcə, “Qarabağ” bu rəqibi mübarizədən kənarlaşdıra bilər?

– Futbolda həmişə şans var. Kağız üzərində daha güclü komandanın olması heç nə demək deyil. Müasir futbolda qələbəni nə qədər istəməyiniz də böyük əhəmiyyət daşıyır. Ona görə də, əlbəttə, “Qarabağ”ın şansı var.

CAVAD

– Misli Premyer Liqasının ilk turunda “Turan Tovuz”a 0:1 hesabı ilə məğlub oldunuz. Sizcə, məğlubiyyətin əsas səbəbi nə oldu?

– İki gün məşq etdim və bu forma ilə debüt edəcəyim üçün çox sevinərək meydana çıxdım. Məncə, yaxşı oyun keçirdik. Təəssüf ki, qələbə qazana bilmədik. Qolu kiçik bir detal səbəbindən buraxdıq. Bu da futbolun bir hissəsidir. Qarşıdakı oyunlarda daha çox çalışacağıq.

– Burada ilk oyununuzu keçirdiniz. İlk təəssüratlarınız necədir?

– Çox keyfiyyətli komanda gördüm. Hazırda hər bir oyunçunu və komandanın oyun üslubunu daha yaxından tanıyıram. İnanıram ki, qarşıda bizi böyük işlər gözləyir.

– “Qəbələ”dən təklif alanda nə düşündünüz?

– Mənə bu imkan təqdim olunanda heç düşünmədən qəbul etdim.

– İlk təklif “Qarabağ”la Avropa Liqasının 1-ci təsnifat mərhələsinin ilk oyunundan sonra gəldi, yoxsa ikinci oyundan sonra? Ümumiyyətlə, “Qarabağ”la oyunlarınız “Qəbələ”yə keçid qərarınıza təsir etdimi?

– Təklif “Qarabağ”la ikinci oyundan sonra gəldi. “Qəbələ”dən belə bir imkan əldə etdikdə dərhal qəbul etdim. “Qarabağ”la oyunların da bu prosesdə müəyyən rolu oldu.

– “Vestri” ilə “Qarabağ”a qarşı keçirdiyiniz hər iki oyunda məğlub oldunuz. Sizcə, “Qəbələ” ilə “Qarabağ”ı məğlub edə bilərsiniz?

– “Qarabağ”ın və ya başqa hansısa komandanın kimliyindən asılı olmayaraq, biz rəqiblərimizə hörmətlə yanaşırıq. Amma hər zaman qələbə uğrunda mübarizə aparacağıq. Buna qadirik.

– Azərbaycanda hər hansı futbolçunu tanıyırsınız?

– Bəli, “Qarabağ”ın futbolçusu Dani Boltu tanıyıram.

FƏRİD

– Kiyev “Dinamo”sunu Konfrans Liqasının 3-cü təsnifat mərhələsində 2:0 məğlub edərək növbəti raunda keçdiniz. Matç haqqında düşüncələrin necədir?

– Bizim üçün əla oyun oldu. Klub, özümüz və azarkeşlər üçün əlimizdən gələni etdik. Eyni düşüncə ilə davam edirik. İlk oyunda qol vurmağa çalışdıq, bir neçə epizodumuz oldu, amma fərqlənə bilmədik. Bəxtimiz gətirmədi.

– Bu oyun sizdə qrup mərhələsinə düşmək üçün ümid yaratdı?

– Çalışmağa və inanmağa davam edə bilərik. Bu mentalitet və komanda ruhu bizim üçün hər şey deməkdir. Azarkeşlərimizin dəstəyi ilə isə hər şey daha asan olur. Düşünürəm ki, buna layiqik.

– İlk oyunda fərqli nə oldu ki, bu gün qalib gəldiniz?

– Dediyim kimi, orada da qol epizodu yaratmağa, qalib gəlməyə köklənmişdik. Amma alınmamışdı. Bu dəfə fərqli oldu və epizodlardan istidadə edib qalib gəldik.

– Oyuna sonradan daxil oldun. Öz oyunun barədə düşüncələrin necədir?

– Baş məşqçi məni komanda üçün daha vacib olduğunu düşündüyü məqamda meydana buraxır. Meydana daxil olanda isə hər şeyimi verirəm. Top qazanmağa, mübarizə aparmağa, oynamağa çalışıram. Mentalitetimiz də budur – həmişə komandaya maksimum səviyyədə kömək etməyə çalışmaq.

– Pley-offda Niderlandın “Tvente” klubu ilə üz-üzə gələcəksiz. Şansları necə dəyərləndirirsən?

– Bizim üçün bu, sadəcə daha bir oyundur. Komandamıza inanırıq və özümüzə güvənirik. Yaxşı futbol oynayırıq və hər iki oyunda qalib gələcəyimizə əminik.

AĞA

– Yenidən Polşa çempionatına qayıtdın. Özünüzü orada necə hiss edirsən?

– Özümü yaxşı hiss edirəm. Komanda məni çox yaxşı qəbul etdi, sağ olsunlar. Həm futbolçular, həm rəhbərlik, həm də digər işçilər komandada mənə çox pozitiv yanaşdılar. Çox yaxşı qarşıladılar və mənə böyük diqqət göstərirlər. Mən də çalışıram ki, həm meydandan kənarda tərbiyəm və davranışlarımla, həm də meydanda mübarizəm ilə nümunə olum.

– Artıq iki qol vurmusan. Düşünürsən ki, Polşa çempionatı, Polşa klubunda oynamaq sənin üçün daha rahatdır?

– Yox, bu çempionat rahat çempionat deyil. Mənim üçün Polşa çempionatı sevdiyim çempionatlardan biridir. Amma digər tərəfdən, son illərdə taktiki baxımdan çox inkişaf ediblər. Komandalar taktiki məşqlərə çox vaxt ayırırlar və bu, artıq vərdiş halına gəlib. Oyunun müxtəlif anlarında daha açıq futbol oynamağa başlayıblar. Bu da, əlbəttə, futbolçular üçün xoş haldır. Çünki çoxlu qol epizodları yarada bilirsən. Həmçinin standart vəziyyətlərə də daha çox vaxt ayırırlar. Biz də məşqlərdə çoxlu standart vəziyyətlər üzərində işləyirik – həm müdafiədə, həm də hücumda. “Legiya”da çıxış edərkən daxili çempionatda o qədər də çox oynamırdım, daha çox ehtiyatda qalırdım. Avropa Liqasında isə daha çox meydana çıxırdım. Vacib matçlarda meydanda olurdum. Yaxşı çempionatdır, hər bir futbolçu üçün maraqlıdır.

– “Rakuv” bir neçə il qabaq Polşa çemlpionu olmuşdu. İndi komandanın hədəfləri nədir?

– Keçən mövsümə və hazırkı vəziyyətə baxsaq, xüsusilə də son turlarda görürsünüz ki, komandalar yüksək nəticələr əldə edirlər. Təbii ki, rəqabət son illərdə də belədir. Liqada dominant olan komandamız var və bu da təbii ki, gözləntiləri artırır. Amma komandamızın daxilində çox dəyişikliklər oldu, məşqçi dəyişikliyi, yeni oyunçular, transferlər və s. Yəni, uyğunlaşma prosesi gedir. Amma düşünürəm ki, yavaş-yavaş, oyundan-oyuna komandamız daha da yaxşılaşacaq. Çalışırıq ki, birlikdə hədəfimizə doğru gedək. Təbii ki, bunun nəticəsini mövsümün sonunda görəcəyik. Ümid edirəm ki, yüksək yerlər uğrunda mübarizə aparacağıq.

– Polşada tanınırsan. Sənə maraq göstərirlər? “Legiya” azarkeşləri səninlə görüşməyə gəlirlərmi?

–İlk gələndə bir neçə gün Varşada oldum. Bir neçə azarkeş gəlib mənimlə salamlaşdı. Transfer rəsmiləşməmişdi, çox göz önündə deyildim. Azərbaycan millisi ilə Krakovda Ukraynaya qarşı oyuna gələndə Polşada yaxşı vaxt keçirdim. Sağ olsunlar, mənə çox böyük sevgi göstərdilər. Hətta bir oyunda azarkeşlər gəlib məndən imza istədilər. Amma ümumiyyətlə, hazırda çalışıram ki, komandaya tam adaptasiya olum, xüsusilə də oyunlara fokuslanım və qarşıdakı mərhələyə diqqət ayırım.

– “Qarabağ” Konfrans Liqasının 3-cü təsnifat mərhələsində Kiyev “Dinamo”su ilə oynayacaq. Matç barədə düşüncələriniz necədir? Sizcə, “Qarabağ” mərhələni keçə biləcək?

– Məncə, “Qarabağ” bu mərhələni keçəcək. Hələ də ümidimiz var və mən buna inanıram. Çünki ilk oyunlarda çoxlu qol epizodları yaratdılar, sadəcə, həmin fürsətləri dəyərləndirə bilmədilər. Amma evdə “Qarabağ”a qarşı oynamaq çox çətindir. Həm şərait, həm də azarkeşlərin dəstəyi böyük amildir. Xüsusilə də son matçda azarkeşlərin komandaya verdiyi dəstək çox vacib idi. Bu, onların bu oyuna nə qədər böyük diqqət ayırdığını göstərir. İnşallah, bu dəstək öz əksini tapar. Ümid edirəm ki, həm biz, həm də onlar bu oyunda qələbə qazanacağıq.

FƏRİD

– Matç haqqında düşüncələriniz necədir? Bu qələbənin əsas səbəbi nədir?

– Özümü möhtəşəm hiss edirəm. Düşünürəm ki, çox yaxşı oyun keçirdik və layiq olduğumuz qələbəni qazandıq.

– Komanda ilk oyunda da yaxşı oynamışdı. Amma qələbə qazana bilməmişdi. İkinci oyunda nə dəyişdi?

– İlk oyunda da daha yaxşı komanda olduğumuzu görmək mümkün idi. Amma təəssüf ki, əldə etdiyimiz fürsətləri dəyərləndirə və qələbə qazana bilmədik. Cavab oyununda isə bir daha göstərdik ki, daha güclü komanda bizik.

– Artıq bir neçə oyundur ki, bunun şahidi oluruq: komanda epizodlar yaradır, amma qol vurmaqda sanki çətinlik çəkir. Necə düşünürsünüz, bu, növbəti oyunlarda – daha ağır pley-off mərhələsində sizə çətinlik yarada bilər?

– Bu futboldur, hərdən belə hallar da olur. Lakin əsas olan komandaya qələbə qazandıran qolların vurulmasıdır. Fikrimcə, komanda olaraq bunun öhdəsindən gəlirik.

– Komandada ilk qolunuzu vurdunuz. Özünüzü necə hiss edirsiniz və bu qol sizin üçün nə deməkdir? Hətta baş məşqçi Valdas Dambrauskas da qolunuza sizinlə birlikdə sevinməyə gəldi. Bu, sizin üçün nə ifadə edir?

– Bəli, çox xoşbəxtəm. Bu, “Sabah” üçün ilk qolumdur və ümid edirəm ki, bundan sonra daha çox qollarım olacaq.

– Növbəti rəqib “Hapoel”dir. Bu rəqib haqqında nə bilirsiniz? Özünüz də İsraildə Hayfa “Makkabi”sində çıxış etmisiniz. Ümumiyyətlə, beer-şevalılar necə rəqibdir?

– Düşünürəm ki, “Hapoel” çox yaxşı rəqibdir. Əlbəttə, “Makkabi”də oynadığım vaxt onlara qarşı da çıxış etmişəm. Ona görə də düşünürəm ki, bizi iki maraqlı oyun gözləyir.

– Həm Serbiyada “Partizan”da çıxış edərkən “Srvena Zvezda”ya qarşı, həm də İsraildə “Hapoel”ə qarşı oynamısınız. Seçiminiz olsaydı, hansını seçərdiniz?

– Bu mərhələdə zəif rəqib olmur. Rəqib pley-offdadırsa, deməli, güclü komandadır.

CAVAD